این روزهای بی [تو]

رنجی ست [بی پایان]

و تسلی ناپذیر°

با خودم عهد کرده بودم کسانی رو که ازشون دلخورم و مهمتر از همه کسانی رو که منو یاد "اون" میندازن فراموش کنم و دیگه سراغشونو نگیرم . . .

یکیشون یازده روز پیش بهم پیام داد . . . یازده روزه که جوابشو ندادم . . . یازده روزه که فراموشش کردم!!!! . . .

به این روزها که نزدیک میشوم دلم میگیرد.

دلم برای دوستان مجازی ام تنگ شده...

دلم برای "او" تنگ شده ...

امروز تو آموزشگاه کارمو خوب و سریعتر از بقیه انجام دادم. استادم خیلی تعریف کرد. الان در پوست خودم نمی گنجم. [دی]

احساس میکنم کم کم داره تو زندگیم تغییراتی صورت میگیره... وقتی یاد اون وقتا میفتم، دیگه مثل قبل غصه نمیخورم، دیگه گریه نمیکنم، دیگه دنبال مقصر نمیگردم... دیگه کمتر یادت میکنم، کمتر با شنیدن اسمت به فکر فرو میرم.

احساس میکنم روزای خوب تو راهن. خدایا شکرت. . .

:)

یاد یک تصویر چیزی جز حسرت یک لحظه نیست؛ و افسوس که خانه ها، راهها، خیابانها هم، چون سالها، گریزانند. . .

+برگرفته از کتاب مارسل پروست. کتابی که بیتابم هر چه زودتر بخرمش، اما انقدر کتاب نخونده دارم که ترجیح میدم اول سر و سامونی به اونها بدم. با خودم عهد کردم تا زمانیکه کتاب نخونده دارم حق ندارم کتاب جدید بخرم، اینطوری بیشتر قدرشونو میدونم[دی]

دیشب، بعد از مدت ها با گوشی قبلیم به یِ نفر اس دادم، یدفه دلم لرزید! یاد اون وقتا افتادم که با همون گوشی جواب تو رو میدادم

بعدش بیخیال شدم . . .!!!

+زمان زیادی گذشته . . . دو سال! طبیعتا بزرگتر شدیم

عاقل ترم شدیم؟!!

باور نکردن چیزایی که یه عمر باورم بوده خیلی سخته